Theatermaggezien ®
omdat theater belangrijk is...
ARCHIEF 2000 - 2014

Anna's Steen, De saaiste vader van heel de wereld en De Z van Zokken 30 Maart 2012


© Sonia Goicoechea
Dit seizoen maakte Anna's Steen twee nieuwe producties. Je zou bijna zeggen een 'zware' en een 'lichte'. Allebei zijn ze gebaseerd op kinderboeken. In De Saaiste vader naar het gelijknamige boek van Koos Meinderts draait het rond een vader-zoonrelatie waarin de zoon zich schaamt voor zijn vader. De Z van Zokken (naar verhalen uit het boek Zokken met de Z van Zondag van Gerard B. Berends) is, zoals de titel al laat vermoeden, een voorstelling waarin met veel speelsheid en een groot slapstickgehalte afgeweken wordt van wat conventioneel vast ligt.

Bart Embrechts stelt vragen aan de kinderen in het publiek over hun vader. Hij vindt dat zij wel boffen, zo te horen, want hij is er slechter aan toe. Zijn vader is heel saai, héél héél saai, en nu moet hij nog een spreekbeurt over hem geven, voor al zijn klasgenootjes. Wat moet je in godsnaam over zo iemand vertellen?! Embrechts laat verschillende personages, die hij allemaal zelf speelt, over de saaiheid van zijn vader wisselend aan het woord. De vader zelf verschijnt in projecties op het scherm. Die projecties gaan in beweging, leiden tot een animatie van beelden, van grappige beelden en daardoor verandert het inzicht over die saaiheid. Verzet daartegen kantelt naar aanvaarding. Eigenlijk valt er best wel wat af te lachen met zo'n vader. Gert Jochems fungeerde op het scherm als de vader. In Z van Zokken (+5) is hij in het echt mee te maken. Hij speelt de rol van de koning, met Lilian Keersmaekers als koningin en Bart Embrechts in al de andere rollen. Dat alles in een sprankelend concept van Bart Embrechts zelf. Hij deed ook de regie, en werd in laatste instantie geholpen door Greet Vissers.

De koning en de koningin zijn niet direct toonbeelden van macht en plechtstatigheid en zijn ook geen voorbeelden voor hun onderdanen. Het zijn ook maar mensen (dat is dat onconventionele). Het zijn mensen die van alles kwijtraken, die zich vervelen, die nieuwe woorden als 'nonderbroek' uitvinden, dom omgaan met verrekijkers, die rijmen en zingen, die heel onderdanig zijn aan de politie-agent die hen terechtwijst omdat ze zich niet houden aan de zogenaamde wetten van kleurpotlodendag, die taarten proberen te bakken, enzovoorts. Het zijn allemaal losse scènes waarin het duo terechtkomt, en elk verhaal wordt vaak met veel slapstick ingevuld. En dat maakt de voorstelling leuk. Z van Zokken is heel erg lichtvoetig, dat wel, maar er wordt erg goed gespeeld. De typetjes blijven raak, de situaties duren niet te lang. Lekkere pretentieloze en aanstekelijke Spielerei. En dat mag ook wel eens.


Info: www.annassteen.com

Dit artikel werd reeds 359 keer gelezen.auteur(s):Tuur Devens