Theatermaggezien ®
omdat theater belangrijk is...
ARCHIEF 2000 - 2014

Kermis en theater, vol verhalen en sprankelende benen.
Time Circus & Laika, Sensazione (voor iedereen vanaf 12)
24 Juli 2006

Vertoeven onder de rokken van Cecilia, proeven van de eieren van Frida, een kus geven aan de tapdanseres die niet meer kan stoppen, hangen in zitzakjes van een reuzenrad. Ach, het waren gevoelige momenten die ik kon beleven op het kermis-theater (of is de theater-kermis?) van Sensazione. Rondgetold heb ik niet in de tonnen, maar ik vond de kreetjes en de gilletjes van de durfallen wel aangenaam om te horen. Vlaanderen is weer een attractie rijker, een ludieke en duurzame speelplek waar niet alleen artiesten en publiek elkaar ontmoeten, maar waar ook nostalgische kermis en pittig theater elkaar verrassend kruisbestuiven.

Time Circus is een collectief met gedreven mensen die met hun “guerillart” allerlei mobielen en installaties uitdenken en realiseren en daarmee een publiek willen “aanvallen” en verrassen. Circusachtige happenings willen de toeschouwers unieke zintuiglijke ervaringsmomenten laten ondergaan. Hun machines zijn vaak indrukwekkend. Dat is ook op deze ‘kermisvoorstelling’ het geval.

Laika kennen we als theatergezelschap dat vaak bijzondere kindertheatervoorstellingen maakt én dat ook theater brengt waarin niet alleen het oog en het oor verleid worden, maar ook de mond, de neus en de vingers. Bekend zijn de projecten van culinair artiest Peter De Bie (mede-artistiek leider van Laika, en samen met Charlotte Heller van Time Circus de conceptbedenker van Sensazione), zoals Peep & Eat, of Patatboem, een concert in een circustent waarbij keukeninstrumenten muziekklanken maken en een heerlijke maaltijd voor de toeschouwers klaarmixen. In Hotel Tomilho (de locatie van het project Percursos, zie archief) ging je als toeschouwer van het ene kamertje naar de keuken en naar de zolder om gezamenlijk in de refter te belanden. Elke ruimte kende zijn eigen verhaal, zijn eigen personages. Dat verhalen-sprokkel-procédé wordt ook in Sensazione toegepast. Maar nu ondergaat de toeschouwer die verhalen niet zomaar, hij of zij moet er ook iets voor doen.

De toeschouwers worden met veel percussie op de installaties en met tapdansen in de omheinde plaats binnen gelaten. Geen flikkerlampjes, geen gedreun dat als muziek moet doorgaan, geen hightech-installaties, niets van dat alles. Het lijkt eerder op een ouderwetse kermis met mechanische attracties, met een klein reuzenrad, maar zonder de zweefmolen uit mijn kindertijd. De ceremoniemeester port het publiek via de megafoon aan in toestellen plaats te nemen. Zo belandde ik in een hoepelrokdraaimolen. Verschillende mensen konden plaats nemen op draaibare stoelen, een paar anderen en ik moesten in het midden op een bankje gaan zitten, en het was de bedoeling dat wij met onze benen de molen lieten draaien. Zo geschiedde dan ook, en ik moet zeggen dat dat heel plezierig was, want vanuit onze plek in het midden hadden we een fantastisch uizicht op de benen van Cecilia, die boven in de nok van de hoepelrok zat. Wat een perspectief, wat een perceptie, wat een benen! Plots liet zij zich naar beneden zakken, de onderjurk trok zich op, en zij vertelde haar verhaal over haar circusleven met haar broertje en haar zusje. Haar ‘stoere’ woorden waren even aandoenlijk als haar flinke benen. Weer terug in de buitenwereld zag je de kermisbaas een vrouw achter zich aanslepen. In een tent vertelde zij haar trieste verhaal van haar huwelijksnacht die op niets uitdraaide omdat ze niet kon stoppen met tapdansen. Wat verderop proefde je van een ander verhaal, al dan niet op rijm. Gerda Dendooven heeft weer voor heerlijk absurdistische tekstjes gezorgd. Een kelner lokt ons met een drankje een spiegeltent in waar wij zullen kunnen luisteren naar het liefdesverhaal van zijn moeder. Een waarzegster? Zij probeert toeschouwers met elkaar te koppelen, en twee aan twee proeven we van eieren die niet van buiten maar van binnen gekleurd zijn. Of die kleuren symbolisch waren, het zal wel, maar ik vond het gewoon lekker en apart. En zo gebeuren er nog rare en verassende dingen op dit kermis-theaterplein waar realiteit en dramatische realiteit elkaar uitdagen. De toeschouwer moet zelf voor de energie zorgen om bepaalde mechanismen aan het draaien te krijgen. Die bijzondere energie-aanboring heeft zelfs gezorgd – zo las ik in een hoekje van de krant – tot een extra subsidie van 25.000 euro van Staatssecretaris voor Duurzame Ontwikkeling Els Van Weert.

Sensazione zorgt voor een feestelijke, prettige ervaring, het is een heerlijk savoureren van verhalen, anekdotes, spijs en beweging. Alleen al die benen van Cecilia...


Nog tot en met 24 juli 2006 op de Zomer van Antwerpen, daarna op festivals in Den Bosch, Heerlen, het Italiaanse Terni en het Franse Calais.

Info: www.timecircus.be en/of www.laika.be

Dit artikel werd reeds 114 keer gelezen.auteur(s):Tuur Devens