Theatermaggezien ®
omdat theater belangrijk is...
ARCHIEF 2000 - 2014

Villa Fink
Van oude mensen die niet zo maar voorbijgaan
10 November 2003

Oude mensen en kleuters: meestal klikt het tussen die twee. Ik zie nog altijd een zoon van mij als peuter samen met zijn dementerende overgrootvader. Hij had contact met hem, zij voerden samen een ‘gesprek’, en hadden de grootste lol. Ontroerend om te zien was dat. Een paar weken later stierf ‘pépé’. Dat tafereel kwam direct bij me op toen ik “Villa Fink” zag. Een kleuterproductie over oude mensen, over wel heel oude mensen, voor heel jonge kinderen. Over het gedrag van de ouden, hun vaste rituelen, over doodgaan Laika en Blauwe Engel hebben er iets moois, grappigs en bevattelijks van gemaakt.

Twee seizoenen geleden maakten het Vlaamse gezelschap Laika en de Nederlandse groep Blauwe Engel samen de schitterende kleuterproductie ‘Peer’, die twee seizoenen lang te zien is geweest en die geselecteerd was voor het Theaterfestival 2002. Nu zijn ze er samen met ‘Villa Fink’. In ‘Villa Fink’ wonen zeer oude mensen, van over de honderd jaar, oudjes die variété-artiest zijn geweest en hun glorie en roem nog wat willen laten uitstralen. Er is de buikspreker Fink met zijn klierige pop Tony, de ballerina Sofie Zwaan en later komt een operadiva, La Delphina. Om die plaats te geven in het tehuis, moet er plaats vrij komen, en dat gebeurt in een rusthuis pas als er iemand sterft. In het begin van het stuk gaat Fien dood, een grote slungelachtige pop, ze wordt achteraan bijgezet in een rij levensgrote poppen. De drie personages hebben hun eigen plekje, hun leven speelt zich letterlijk op een paar vierkante meter af, ze hebben hun tics en gebruiken, ze stumperen in hun bewegingsherhalingen die bijwijlen in een slapstick overgaan. Ze proberen hun vergane glorie op te roepen, door een stukje zwanenmeer te dansen, door de truc met het ei te doen, door een aria te laten galmen. Maar ach, het lukt niet meer zo best, en dat is natuurlijk leuk en herkenbaar voor de jonge kijkertjes. Ook zij willen veel, maar daarvoor moet dan nog veel geoefend en geleerd worden. Er is er een jarig, de taart baant zich een weg over het podium, zoals ook de drie personages op en met hun eigenste plekje onbeholpen in beweging komen. Leve de elektronische rollators. De acteur Bart Slegers en de actrices Esther de Koning en Yvonne Wiewel – geen van de drie heeft ooit voor kinderen gespeeld – laten de drie personages fantastisch in hun huid kruipen, ze hebben een juiste timing, een perfecte dosering, een zeggingskracht zonder franje en die to the point is. Bart Slegers die ik vaak heb zien spelen bij het Zuidelijk Toneel Hollandia, toont hier ongekende talenten. Hij kan ook buikspreken, en poppen manipuleren. Dat laatste doen ook de twee anderen met zwier. Op het einde ‘sterft’ juffrouw Zwaan, zij verandert in een pop, en bij het applaus komen alle poppen tot leven, in een koldereske dans. Regisseur Noël Fischer heeft perfect aangevoeld dat poppen de ideale manier zijn om leven en dood met elkaar te verbinden, en om de transcendente link tussen het hier en een eventuele overkant te visualiseren. Laika en Blauwe Engel gaan in ‘Villa Fink’ de problematiek van oud zijn en dood gaan, niet uit de weg, maar maken er – zeer zeker voor de doelgroep – bijzonder geloofwaardig en prikkelend theater van, met veel humor, een prettig ritme en prettig gestoord spel.


Info: Laika 03/230.81.91, www.laika.be

Dit artikel werd reeds 353 keer gelezen.auteur(s):Tuur Devens